Układ słoneczny

Saturn

Planety Saturn i Jowisz, pomimo swojej odległości od Słońca, znane były już starożytnym. Powodem były ich ogromne rozmiary, które sprawiały, że ciała niebieskie jasno lśnią i są dobrze widoczne. Saturn leży dwukrotnie dalej od Słońca, niż Jowisz (rok na Saturnie trwa trzydzieści lat ziemskich) i pomimo swoich rozmiarów, jest planetą o najmniejszej gęstości w Układzie Słonecznym. Jest też najbardziej spłaszczoną planetą, z powodu swojego szybkiego obrotu wokół własnej osi, trwającego dziesięć godzin. Najbardziej charakterystyczną cechą Saturna, dzięki której uznawany jest za najpiękniejszą planetę, są jego pierścienie. Po raz pierwszy zauważył je Galileusz w 1610 roku, jednak nie był w stanie wytłumaczyć ich pochodzenia. Pierścienie są trzy, zaś pomiędzy większymi z nich istnieje luka, zwana przerwą Cassiniego. Wśród pierścieni krąży dookoła Saturna sześćdziesiąt jeden pierścieni, jednak istnienie trzech z nich wciąż jest dyskusyjne - ciężko jest naukowcom ustalić, co jest jedynie małą skałą pierścieni, a co księżycem. Część z nich ma typowy, kulisty kształt, reszta zaś nieregularny. Największym z nich jest Tytan, który ze względu na swoją gęstą, nieprzeźroczystą atmosferę uznawany był przez wiele lat za większy od Ganimedesa.